De titel doet waarschijnlijk anders vermoeden dan wat ik bedoel en heb ondervonden deze afgelopen periode.
Er zal wel een overeenkomst zijn, want mijn schoondochters zullen het zeker ook ontzettend warm hebben gehad. De een in Frankrijk, de ander in Amsterdam. De een tijdens haar vakantie, de ander vlak voor haar vakantie.
Je kunt van alles achter deze titel zoeken maar ik houd het op hun ingevingen mij te ontlasten van de hitte en te inspireren om rust te nemen. En dat onbewust.

Met 35 graden of meer, ben ik min of meer op te vegen. Had ik vroeger niet zo’n last van maar nu wel.
Dus me koest houden en niet de bezige bij spelen zoals eigenlijk mijn DNA uitwijst.
Schoondochter Maaike seinde me vanuit Frankrijk in dat ik zeker het boek van Sonja Barend moest lezen. Echt iets voor mij.
Ze had gelijk.

Sonja’s levensverhaal, haar herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog, haar vertwijfeling en zoektocht naar hoe het karakter van haar vader was die door de Duitsers werd opgepakt, haar relatie tot haar moeder, die vreselijke tijd gezien door de ogen van een kind. Het boek vrat me op.
Ik moest het uitlezen en dat gebeurde terwijl de hitte buiten niet te harden was en mijn ventilator overuren maakte.
Glazen water, want je moet goed drinken wordt gezegd, en een flesje ijs eau de cologne voor me, hielpen me bloedhete uren door.
Ondanks het leeftijdsverschil van ruim 10 jaar, waren Sonja’s jeugdherinneringen deels ook de mijne.
Het busje Buisman, wat je op je koffie deed om hem nog lekkerder te maken, de herinneringen aan haar Oma en het doosje met mooie dekseltje waar de snoepjes in zaten, de strenge katholieke regels van toen, een gebreid badpakje en de nylons van je moeder.
Hoe vaak heb ik niet kapotte nylonkousen gebracht naar het miniwinkeltje met het kleine pittige vrouwtje die de ladder bekeek en de lengtedraden telde, opschreef wat het kostte om iedere lengtedraad te maken, daarna de kous in het zakje deed en me vriendelijk maar gedecideerd aankeek. Het getik van de pen en het gerammel van haar armband op de glazen plaat op de toonbank fascineerde me.
De ziekteperiode van Sonja Barend, kanker, angst en vertwijfeling...ook zo herkenbaar.
Dat alles overgoten met onthouden fragmenten van haar vele televisie-programma’s die ik altijd volgde.

“Je ziet me nooit meer terug” heet het boek en ik zal Sonja Barend voor altijd blijven linken aan bloedhete julidagen.

Schoondochter Charlotte appte twee fragmenten van een zekere Sir Ken Robinson door.
Ik had er nog nooit van gehoord.
Do schools kill creativity?
Ik ging zitten achter, opnieuw een groot glas ijskoud water, en begon te luisteren.
Ken Robinson sprak, doorspekt met de nodige humor, over revolutie in educatie.
Hij ging in op het feit dat zoveel mensen doorsudderen in hun leven en doen wat ze doen. Denken dat ze geen talenten hebben. Maar iedereen heeft talenten. Vaak liggen ze diep begraven en is er hulp nodig om ze op te sporen en te ontwikkelen.
Passie voedt geest en energie.
Hij haalde een voorbeeld aan van een dertigjarige man uit San Fransisco die de passie had als kind om brandweerman te worden.
Maar hé, elk jongetje wil brandweerman worden. Hij had een goed verstand en moest zich, met name één docent hamerde daar op, ontwikkelen.
De bewuste man ging zijn droom achterna en wèrd brandweerman.
Enkele jaren later redde hij het leven van een man uit een brandend autowrak.
Dat bleek de docent te zijn.
“Ik ben mijn droom achterna gegaan en nu denkt mijn oud docent misschien anders over mijn passie om brandweerman te worden!”

Dat kwam binnen bij me.
Ik dacht terug aan mijn eigen twee kinderen en hun dromen.
Weet nog dat ik me dood ergerde aan het feit dat, nadat ze hun rapport hadden gekregen, hun klasgenootjes vaak bij elkaar gingen staan en de “ goedjes” vergeleken. Hoeveel goedjes heb jij?
Er waren zeker wel een paar goedjes op die rapporten van mijn kinderen maar ze waren gewoon normale leerlingen met uitschieters naar bepaalde vakken. En ze hadden dromen.
Ik denk dat wij een van de weinige ouders waren die een tien minuten gesprek hadden aangevraagd bij de tekenleraar.
Ik geloof vast in ieders talenten. Kom je er niet via de snelweg, dan kom je er via de toeristische route.
Nu twee volwassen kerels die hun dromen achterna zijn gegaan en zich verder ontwikkelen.
Apetrots ben ik op ze.

Terugkomend op Charlotte en Maaike die hun leven delen met die zonen van me: zij hebben me op hun manier geïnspireerd en dat resulteert in dit schrijfsel van mij.
De cirkel is weer rond zo.
Ik volg mijn kleinkinderen van zes en negen op de voet.
Ook zij krijgen rapporten en hebben dromen.
Daar dacht ik aan bij een gedicht dat Sir Ken Robinson voorlas.

De strekking was als volgt.
Een man zou de duurste kleren voor zijn geliefde willen kopen en ze onder haar voeten willen uitspreiden om eroverheen te lopen.
Maar hij was arm en had enkel zijn dromen.
Hij vroeg haar: loop er zachtjes overheen, want je loopt over dromen.
Overal en altijd zullen kinderen hun dromen onder onze voeten uitspreiden.
Ook je eigen kinderen.
Loop er zachtjes overheen want je loopt over hún dromen!

Overmorgen is de hitte voorbij.
Gelukkig want ik ben er wel klaar mee.
Maar toch...deze dagen hebben me ook waardevolle dingen gebracht….