Een vreemde titel voor een verhaal, maar toch is deze opsomming van zaken waar het om draait.
Voor mij maar ook mijn kleinzoon Mosa.
Volgende maand wordt hij 5 en ik ben soms zo gefascineerd hoe hij in het leven staat.

In mijn boekenkast staan de 4 foto's van mijn kleinkinderen Mosa en Niki, Isa en Lenn.
Heel lang heeft de foto van deze kleinzoon van bijna 5, naast die van mijn andere kleinzoon gestaan, onze puber van 14.
Zelf hoef ik niets aan die foto's te doen want ze worden automatisch gewisseld door iedereen.
Zo gebeurde het dat Mosa plots naast mijn oudste kleindochter van 17 stond.
Dat zag ik op het moment dat de neven en nicht ieder hun huis weer opzochten in respectievelijk Rosmalen en Amsterdam.
Mosa bleef met zijn broertje, als laatste over bij ons en ik vroeg of hij verhuisd was met de foto.
“Ja, ik heb met Isa gepraat over dingen en daarom staat mijn foto naast haar.”
Oké, deze oma ontving de informatie inclusief reden en wachtte verder op wat nog eventueel zou komen.
In mijn achterhoofd was de gedachte, typisch want hij en Lenn kleinzoon van 14 , waren de dikste maatjes.
Weken gingen voorbij.
De vakantieperiode brak aan en iedereen kwam afscheid nemen.
Mijn oudste zoon zette de foto van zijn kinderen weer naast elkaar en die van zijn broer ook.
Met een gezicht van - ben benieuwd of het gezien wordt.
Dat onderstreepte ik met de woorden: hier komt commentaar op hoor.

Twee dagen erna kwam Mosa spelen vlak voor zijn vakantie.
Hij kwam binnen, liep langs de boekenkast en met een half oog zag hij wat er gebeurd was. 
Ogenblikkelijk zette hij de hele handel weer terug in de oude vorm.
Ik zei: “ Heb ik niet gedaan hoor, dat heeft Oom Merijn gedaan!”
“Dat wil ik niet. Want ik ben de oudste en moet naast Isa staan en Niki naast Lenn. Die zijn de kleinsten.”
Nu ging het me dagen en samen hebben we een spraakbericht gemaakt op mijn mobiel. Dat loog er niet om en het is afgeluisterd op het vliegveld van München.
Binnen het uur kwam er een reactie,Mosa hoorde dat aan met een stalen gezicht en je zag hem denken: missie geslaagd.

Ik bedoel maar….zo goed hoe die kleinzoon voor zichzelf opkomt.
Niet boos wordt, maar alles rustig beargumenteerd.
Daar kan ik nog veel van leren. Had ik jaren geleden soms al moeten doen maar hé….een mens is nooit te oud om te leren. Toch?
Die middag met onze kleuter werd een feestje.
Het oorspronkelijke idee van een speeltuin lieten we zitten.
Het was te heet, we bleven liever in de buurt van de airco.
Met een uiterste precisie werd er getekend. Een tekening ook voor de andere opa.
Die houdt van koffie, dus onder een paar plakbandjes werden wat korreltjes koffie geplakt.

Omdat de oudste kleinkinderen jaren ouder zijn, en ik een ‘alles bewaar’ oma ben, werd er geëxperimenteerd met een vierkleurenpen. Dat ding had al in het verzorgingshuis moeten liggen maar na wat gehannes deed hij het nog.
Een wereldwonder!
Ik stelde voor dat hij de pen maar mee moest nemen naar huis.Twee zelfs want we vonden er nog een.
Het werd tijd om op te ruimen, de opa die bij mij hoort, sealde de twee mooiste kunstwerken en ineens hoorde ik: “ Oma heb jij een papiertje want ik heb een kadootje voor mezelf en dat wil ik inpakken.”
Ik vond een gekleurd zakje en daar werden beide pennen in gedaan.
Het ene kind zou er naar kijken en alles voor kennisgeving aannemen, ons kleinkind straalde van oor tot oor en riep : “ Hé, dat past precies!”
Exact zoals de beschrijving is in zijn eerste rapport. Open en enthousiast en gefixeerd op zijn omgeving.
Heerlijk.
Hadden we dat nu maar meer in de maatschappij heden ten dagen.
Naast die eigenschap, is hij zo blij met dingen die al een leven achter de rug hebben.

Op weg naar Amsterdam belde hij nog eens.
Opa nam aan.
Of hij nog een keer mocht komen spelen en hij was heel blij met de pennen.
Ik zei het al: ik ben soms gefascineerd hoe hij in het leven staat.
Toen ik vlak voor vertrek hem wees op een foto van mij als driejarige en zei: “Dat ben ik, toen was ik nog klein. Maar dat ben ik niet meer.Gelukkig toch?”
Hij bleef naar de foto kijken en zei op zijn beurt:“Gelukkig niet, want dan weet je niet zoveel.”
Ik vond dat een rijke dagsluiting.
Die kleinzoon van mij weet dat de wijsheid met de jaren komt.
Hij formuleerde het op zijn manier.
Ik ben zo benieuwd naar al zijn belevenissen in de kleuterwereld en ver daarna.