Deze week ben ik in een wereld terecht gekomen die ik totaal niet kende.
Enkel vanuit verhalen en fragmenten uit een TV documentaire.
Ik heb het over een cruise.
De eerste van mijn leven.
Italië, Griekenland, Albanië en Kroatië.
Ik heb mijn ogen uitgekeken op zowel dat immens grote cruiseschip, de geweldige zeegezichten en bestemmingen maar ook de passagiers van allerlei pluimage.

Het begon niet zo goed, maar daar kon dat cruiseschip niets aan doen.
Onze nationale luchtvaartmaatschappij vond schijnbaar mijn koffer niet goed genoeg.
Hij bleef achter op Schiphol.
Drie dagen later kreeg ik hem terug op Mikonos.
Bizarre ervaring, niets bij je hebben alleen je hoognodige medicijnen en datgene wat je aanhebt.
Het kostte me een lange dag aan zaken regelen en oplossen. Complimenten voor MSC cruisemaatschappij die me drie noodpakketjes aanleverde en heel begaan met me waren.
Op zondag in de Zuid Italiaanse stad Bari, ondergoed ritselen, deodorant, contactlenzenvloeistof, een jurkje omdat de witte broek te warm was en te vies en ik rondsjouwde in een polo van mijn man.En hoognodig...pleisters. Mijn voeten helemaal kapot gelopen op diverse plaatsen en dat is toch eigenlijk een no go voor een suikerpatiënt zoals ik.
KLM, jullie hebben me een dag vakantie ontnomen! Ik had andere dingen willen doen i.p.v. deze zaken aanschaffen in een recordtempo want tja….de boot vertrekt en wacht echt niet op mij omdat ik ondergoed moet hebben.

Langzaamaan begon er rust te komen in mijn lijf en kon ik volop genieten en me verbazen.
Op mijn netvlies zullen diverse mensen blijven staan.
Zoals de al wat oudere kok, die met een stralende lach iedere avond een stukje vlees afsneed voor al degene die, aan de andere kant van de vitrine, erom vroegen.
Volgens mij zei deze man’ s morgens al bij het wakker worden : “ Yes...vanavond weer lekker vlees snijden!”
Hij deed me sterk denken aan de zingende Chinese man in het programma Ik Houd Van Holland van Linda de Mol.
Dan die Opa.
Op cruisevakantie met vrouw, dochter en kleinkind.
Schoonzoon was niet aanwezig.
Oma, dochter en kleinkind hadden buggy, zwembandjes en twee tassen naast de stretcher gezet waarschijnlijk met de mededeling” Pa, let jij op de spullen?”
Waarna Pa wellicht geknikt heeft, onderuit is gezakt tot horizontale stand en in dromenland is beland.
Lang, lang en diep.
Hij zag geen buggy en aanverwante artikelen. Sterker nog...hij was zich totaal niet bewust van het bestaan van zo’n ding.
Totdat dochterlief aankwam lopen en Opa eigenlijk wakker schrok en acuut rechtop ging zitten, gealarmeerd door het gekwebbel van zijn kleinkind.
Dochter zakte toen onderuit en Opa schoot in de oppasmodus, zich enigszins schuldig voelend. Oma bleef spoorloos.

Maar het meest heb ik me verbaasd over een jong Italiaans stel met twee kinderen onder de drie jaar.
Tot op dit moment van schrijven, blijft de vraag in mijn hoofd zitten: wat in hemelsnaam was er aan de hand?
Omdat het die avond gala evening was, had dit stel alvast glitterjurk en sjiek pak aangedaan terwijl ze ieder worstelde met voedsel in twee kindermondjes proppen. Het was nog geen 19:30u en de vocale reuring met de bijbehorende armgebaren en boze blikken,Italiaans eigen, was niet van de lucht.
Zaten ze tegen een echtscheiding aan? Hadden ze financiële problemen of weigerde hij zijn schoonmoeder in huis te nemen, die eigenlijk al door de dochter was uitgenodigd?
Ik versta geen Italiaans maar de glitterjurk en het maatpak schreeuwden keiharde temperamentvolle woorden naar elkaar.Ook de kleintjes begonnen. Horen schreeuwen...doet schreeuwen zullen we maar zeggen.
Een woordenstroom die maar doorbleef gaan. Hun gehemelte moet blauw zijn geworden van kracht en inspanning, de beide kelen ruw en pijnlijk.
De kleine meisjes werden in de buggy geduwd, nog steeds schreeuwend naar elkaar en met een geïrriteerde driftige manier van lopen en duwen, verdwenen ze uit de eetzaal.Wij bleven verbijsterd achter.

De reis was prachtig. Perfect alles geregeld. Ongelooflijk vriendelijk attent personeel. Volgens de info bestond die groep uit een 1000 man, waarvan wij er zeker 400 hebben gezien.
Veel kleine kinderen. Geen probleem. Groot assortiment kinderstoelen. Een manneke van ongeveer anderhalf bleek niet goed te zitten en een ober schoot te hulp om met een lagere kinderstoel te komen. Kind stralen, ober stralen en duim omhoog naar de peuter. Toen de ober wegliep en toevallig nog eens achterom keek, deed het kleine manneke dat ook en...zwaaide.
Nog nooit zo’n gelukkige ober gezien!

De reis is ten einde.
Met veel mooie herinneringen in mijn hoofd ga ik naar huis.
Het meest frappante wat ik nooit zal vergeten is dat briefje dat we vonden onder de deur van onze hut.
Of we even naar de receptie wilden komen.
Mijn god...wat nu weer?
Manlief kwam breedlachend terug en vertelde me wat hij zojuist had gehoord.

“ We know Mrs Dorothea is diabetic. Her medicins are in the suitcase. Is everything all right with her? We hope her luggage will come tomorrow.
We keep our fingers crossed!”

De schatten van MSC.
Het is goed gekomen!
De bonnetjes hebben we allemaal opgespaard voor onze nationale luchtvaartmaatschappij…...