Daar stonden ze dan onder mijn slaapkamerraam.
Vijfduizend fanatieke, zeer gemotiveerde hardlopers, die meededen aan de Ricoh Vestingloop 2013.
Het magische getal 5000 was gehaald en dat betekent een succes voor dit, al jaren bekende evenement in ‘s-Hertogenbosch.
Alles voor wat betreft de start speelde zich dus zo’n beetje af onder mijn raam.
Een hele straat vol enthousiaste sportieve mensen die deze toch redelijk gure dag niet schuwden en renden door de hoofdstad van Noord Brabant en omgeving en dat 5-10 en 15 km lang.
Petje af!

Zo’n evenement is voor mij ook mensen kijken. Ik ben eerlijk, dat is nu eenmaal zo.
Ik heb nooit meegedaan en dat zal er ook niet meer van komen, maar mijn sympathie is er niet minder om
Er werd in fases gestart. Logisch natuurlijk.
In mijn hoofd zaten die fases anders in elkaar, want ik had mijn eigen categorieën. 
Daar zijn dan de serieuze lopers. Houden naar mijn idee niet van fotografen, papa en mama roepende kinderen, de omgeving, checken niet de lucht op donkere wolken maar zijn volledig in trance en doen wat ze moeten doen.
Dan is er de categorie lopers die, wat stiekem rondkijkend of men hen ziet, zich opwarmen. Benen strekken, kniebuigingen maken, en met de handen op een rek, kuitjes naar achteren steken en aanspannen die handel. 
Een derde categorie is de lolgroep. Zij presteren hetzelfde maar laten zich vet lachend fotograferen samen. Bedrijven, sportclubs en families wiens foto komt te hangen in kantine of gewoon gezellig in de gang, of geplaatst wordt in het personeelsblad.
Ze zwaaien naar hun kinderen, de papa’s trots als een pauw met kind op de nek, roepend: “Succes schat,” en schat lacht en heeft er ontiegelijk veel zin in.
Met de hand op mijn hart beweer ik dat ik voor allemaal even veel respect heb. Ondertussen speur ik wèl de hemel af want ik gun niemand een nat pak. Vreselijk lijkt me dat.

Mijn favoriete groep zijn de kinderen. Vierhonderd deden er mee. De groep 11 en 12 jaar, 9 en 10 jaar, 8 jaar, 7 jaar en 6 jaar en jonger. Tanja Jess geflankeerd door Mickey en Minnie Mouse loste het startschot.
Dat zijn de lopers waar ik traantjes bij ontwikkel. Die snoetjes gespannen, sommige al minutenlang in starthouding staand. Twee prachtige chique dames met lange jurk in prinsessenstijl deden de opwarming. Ik stond achter mijn raam en was gefocust op een meisje van een jaar of 10 die bibberend en wel klaar stond. Haar ogen spraken boekdelen.
“Schiet op met dat startschot, ik heb het koud en doe niet mee aan dat mallotige gespring dat ze opwarmen noemen.”
En daar waren dan de allerkleinsten. De zesjarige stonden zonder papa en mama stoer vooraan. Maar er waren er veel meer. Achterin de allerkleinsten. De speaker vroeg: “ Houdt even jullie kinderen omhoog dan kunnen we zien hoeveel er zijn.” En een berg van kinderen werd met rugnummer en wel ophoog getild.
Toen ze langs kwamen rennen, waren de meehollende papa’s en mama’s toch nodig. Er werd gevallen,van de grond geraapt, handjes vastgepakt en ingesproken op hun sporthouding.
Weer petje af want iedere kleuter liep door, tranen verbijtend en de blik op het einde van de straat en af en toe wat omhoogkijkend naar de meelopende ouder zo van: ik zei toch dat ik heel hard kan lopen…

Dat deze groep best groot was, was toch frappant. In Eindhoven trad namelijk K3 op oftewel Karen, Kristel en Josje.
Een deel van hun doelgroep liep zich in ’s-Hertogenbosch het vuur uit de sloffen.
Mijn kleindochter van vier zat in Eindhoven.
Een grote wens was voor haar uitgekomen. Samen met Papa.
“ Hartstikke leuk, geniet ervan. Ik bel straks hoe ze het vond.” zei ik.
“ Ben benieuwd. Ik ga voor Josje!” was zijn antwoord.