Ten tijde dat ik dit stukje aan mijn mail toevertrouw is het pas 18 April.
En toch…voel ik het weer duidelijk.
April lijkt een beetje, soms een beetje veel, hoe ik er van binnen uit zie.
Althans, zo denk ik, zo voel ik dat.
Als ik het fenomeen, April doet wat het wil, eens opzoek en nader uitpluis kom ik tot het volgende.

• Het is de overgangsmaand van winter naar zomer.
• Het is de droogste maand.
• We hebben verschillende soorten neerslag, tenminste de manier waarop regen valt.
• Dat wil zeggen: de stratiforme neerslag en convectieve neerslag.

Ik plaats me even in de persoon van Helga van Leur of Amara Onwuka die er net zo mooi uitziet als haar naam klinkt.
Voor geen meter lijk ik op hen beiden want zo mooi ben ik niet als de beide dames, maar ze intrigeren me wel.
Vooral hoe ze vrolijk en standvastig het weer voorspellen en een wat scheef verongelijkt gezicht trekken, als dat weer toch niet zo geweldig zou kunnen worden als ze beweren.
Een soort van compensatie alsof ze willen zeggen: “Sorry jongens, ik bedoel het goed en gun het iedereen maar er zijn haren op mijn hoofd, die er geen bal van geloven!”
Tja…en dan denk ik daaraan de volgende dag als het weer goed regent en ik vergeef ze.
Er wordt nergens zoveel over het weer gekletst als hier in Nederland.
Dus…zit je ergens lekker koffie te drinken en je weet niets te zeggen, begin over het weer.
Succes verzekerd.
Het valt me trouwens ook vaak op, dat Eindhoven en Tilburg soms bijna collectief verdrinken en mijn geboortestad blijft fanatiek droog. Zitten we tussen de buien in en komen we er weer goed vanaf. 
Hoe komt dat?
Omdat we aan de Maas liggen?
Wie het weet mag het zeggen.

Even terug naar die stratiforme neerslag (daar hou ik het maar even bij) en mijn persoontje.
Stratiforme neerslag ontstaat rondom lage druk gebieden.
Rondom die gebieden bevinden zich fronten die de grens vormen tussen koude en warme luchtmassa’s.
Dat alleen al, die luchtmassa’s voel ik in al mijn bloedvaten en botten en maag en niet te vergeten hoofd.
Voorbeelden?
Als ik in de zon zit en verdwijn in een boek dan is de wereld meer dan prachtig.
Ik waan me dan in het mooiste tropische oord van de wereld .
Maar op slag kan dat omslaan en dan verandert alles.
Ramen dicht, was naar binnen en met een rotvaart een vest aan anders bevries ik.
Figuurlijk is het eigenlijk nog sterker.
Je moet je echt niet blind staren op April want er zijn ook mindere dagen.
Er is er een bijgekomen dit jaar.
Een ijskoude dag: de sterfdag van ons jongste familielid.
Dit mooie meisje mocht maar een dag oud worden.
Wat oneerlijk, wat verdrietig.
Onvoorstelbaar een volkomen gezonde zwangerschap en dan dit vreselijke nieuws waar de hele familie kapot van is.

23 April is de sterfdag van mijn vader. Hij mocht 88 worden maar toch blijf ik die dag een beetje achterlopen in woord en gedachte. En dat al vanaf 2003.
Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef hoe belangrijk hij voor mij geweest is en hoe ik op hem lijk.

 Als ik over ga op de hogedrukgebieden, kom ik zonder meer uit bij 1, 18 en 25 april
De geboorte van de twee oudste kleinkinderen en hun oom oftewel mijn zoon.
Daar houd ik me aan vast in deze maand, als ik denk dat het eindelijk zomer is en de zon iedereen happy maakt.
Maar die zomer kan nog zo verdomd lang duren in April.
April doet nu eenmaal wat het wil, er is geen speld tussen te krijgen!
Op naar een zonnige Koningsdag, en hopelijk een mooie meivakantie vol hogedrukgebieden.
En realiseer je dat bevrijdingsdag anno 2026 zoveel meerwaarde heeft, nu de wereld op zijn kop staat.

Ik blijf me de woorden van een driejarig knulletje herinneren jaren geleden:
“Juffrouw Dorita, ik ben nat van de tranen op mijn haren. De wolken hebben ruzie.”
Zijn moeder stond apetrots naast hem en zei: ”Heb ik hem verteld en hij heeft het heel goed onthouden.”
Ik lachte naar haar en legde mijn hand op dat schoudertje en zei: ”Tonnie, die regen is maar eventjes. Het komt echt allemaal weer goed!”.

Daar houden we het gewoon op, ook in 2026.