Het is alweer 50 jaar dat ik getrouwd ben met een de Bekker uit Empel.
Dus ook al weer vijftig jaar dat ik verhalen hoor over Vijfhuizen.
Afgelopen week hebben we tante Jeanne begraven in de rijke leeftijd van negentig jaar.
Zij was de jongste dochter van Janus en Mieke en geboren als jongste kind in Vijfhuizen.
Nu was het klaar, ik wilde er meer van weten.
Waar wás dat?
Was dat inderdaad een straatje van vijf huizen?
Heette de straat Vijfhuizen?
Met het herinneringsprentje van tante Jeanne in mijn hand, gokte ik een beetje waar dat gehuchtje had moeten liggen. 
Nou….het werd een pure gok.
Wat wel prominent aanwezig was, was het herinneringstableau van de Tempel van Empel, die lang, lang geleden gebouwd is door de Romeinen.
Slimme jongens, want die tempel was mooi, ik heb er foto’s van gezien . 
Was, want het geheel is allang verdwenen.
Ik sjouwde een klein beetje door en eerlijk is eerlijk, als je je fantasie de vrije loop laat, dan zie je in gedachten vijf huizen staan, hoor je kinderklompjes klepperen en karrewielen rollen en de was bolt in de wind.

Vijfhuizen bestaat niet meer.
Helaas, want ik was nieuwsgierig geworden.
In de Tweede Wereldoorlog is alles platgegooid.
Op een prachtige voorjaarsdag liep ik door de wat vochtige graspollen, over de Dijk in Oud- Empel, met in mijn fantasie de vijf huizen en in mijn hand dat prentje van tante Jeanne.
De Alverwiel daarentegen bestaat wel.
Een mooie ronde plas, een pracht stukje natuur.
Ook nu, volop wandelaars als de zon de Empelse polder in alle volle glorie belicht.
Altijd wat mensen op het bankje dat daar staat, waar men mijmert over vervlogen tijden en plannen maakt voor de toekomst. Dit naargelang hun leeftijd natuurlijk.

Die vijf huizen stonden aan de Alverwiel dus.
Het was een vruchtbaar stukje grond, want in die huizen woonden talrijke kinderen.
Ik snap zo goed dat je geboortegrond belangrijk is, dat gevoel ken ik.
Dus logisch dat er nog steeds veel over gesproken wordt en men met weemoed terugdenkt aan die vijf huizen.
Zo ook tante Jeanne, die haar laatste rustplaats heeft gevonden op dat mooie kerkhof in Empel, zo ongeveer vlak achter haar huis waar ze Oom Antoon achterliet.

Als je van Oud Empel naar Gewande loopt, dan zie je meer van dit soort plassen. 
De Doornkampwiel, De Zwarte Wiel en de Grote Wiel.
En daar zit een verhaal aan vast.
Vanaf 1973 kwam ik over de vloer in Empel.
Vaak hoorde ik dan zeggen: “ Vader is bij de Grote Wiel.”
Als binnenstadskind nam ik het voor lief maar ik dacht wel: “ Wáár zit die schoonvader van me?”
Het bleef zich herhalen en ik stelde me voor dat hij, als fervente klusser, bezig was met oude krakkemikkige fietsen, die nieuwe wielen moesten hebben.
Tot ik op een gegeven moment het raadsel oploste of liever gezegd, het werd voor me opgelost.
Niets fietsen. Vissen !
In de Grote Wiel. 
Waren de Alverwiel en de Doornkampwiel en Kleine Zwarte Wiel kleine visplaatsen, de Grote Wiel ...hoe raad je het was…gróót!
Er zitten  nl twee wielen aan elkaar.

Vijfhuizen of vijf huizen?
Mijn nieuwsgierigheid is gestild.
Maar de Alverwiel was de straatnaam.
Oké mooi en apart maar voor mij is het Vijfhuizen met een hoofdletter.
Ik had die naam al zo vaak horen vallen, het verdient een hoofdletter.
Zeker uniek op een mooi plekje in het geboortedorp van manlief.
Uniek?
Ik ging weer googelen.
Verdorie niet dus!
In de Haarlemmermeer ligt ook een dorp dat Vijfhuizen heet.
Nou ja, jammer dan.
Mijn Vijfhuizen is Vijfhuizen met een hoofdletter.
Het Vijfhuizen van tante Jeanne die daar als jongste dochter van Janus en Mieke is geboren.
Janus heb ik niet gekend, Mieke wel.
Zij heeft mijn oudste zoon nog in haar armen gehad en werd daarom overgrootmoeder.
En de oma?
Dat was mijn schoonmoeder, het zusje van tante Jeanne.
Zo is de cirkel weer rond.
Net zo rond als de Alverwiel…..