Tegen het einde van het jaar ontkom je niet aan tradities en rituelen, die men zichzelf oplegt of waar je vanzelfsprekend in verzeild raakt.
Het fenomeen: terugkijken.
Heb je er geen last van, dan wordt je er toch mee geconfronteerd door al die TV programma’s die zo nodig dat werkwoord - terugkijken - moeten visualiseren

Gisteren werd ik ook geconfronteerd met een eindejaars emotie.
Zo ongeveer drie keer per week loop ik langs de winkel van Addy van de Krommenacker.
Een prachtig pand, idem de geweldige couture die op al die hangers gedrapeerd is.
Tot voor enkele weken.
De luiken aan de zijkant zijn naar beneden en binnen liggen dozen en kledingzakken en schoenen op de grond.
Addy’s winkel heeft het niet gered.
Jammer, een stukje glorie in de Verwerstraat is verloren gegaan in 2019.

“De mensen komen niet meer naar stenen winkels.” vertelde Addy.
Tja...dat is veelal de realiteit.
Koopgedrag verandert, de tijd verandert, iedereen raast door het leven en gebruikt de zitbank ‘s avonds om vlug vlug online zaken te bestellen.
Ik moet schuld bekennen.
Ik doe er ook aan mee.
Niet fanatiek maar toch. Daarmee komt het volgend fenomeen naar boven: irritatie.
Je pakje moet bezorgd worden en het komt niet.
Kwijtgeraakt, verkeerd bezorgd, gewoon niet bezorgd dus maar weer klagen bij Post NL, DHL, of wat dan ook.
Ik overdrijf niet als ik moet constateren dat die irritatie veel is voorgekomen in 2019.

We gaan naar het jaartal 2020.
In mijn leven gebeurde ook van alles in 2019.
Leuke dingen, moeilijke dingen, een lach en traan zoals bij zoveel mensen.
Er waren twee factoren die mijn beschermengelen waren, beide onder de 1.40m.
Beide gevuld met liefde, vertrouwen, humor, saamhorigheid en uitspraken die ontroeren.
Beide zo naturel en eerlijk. Het beste medicijn als je geen goede dag hebt.
Ze zijn 7 en 10 jaar oud.
Als ze gamen, hoor ik ze roepen: “Neeeee, ik ben dood.”
Dan roep ik “ Nee joh, want je weet het toch?”
“ Jaha ...Oma, als wij dood gaan ga jij ook dood!”
Keiharde waarheid.
Wat kun je van je kleinkinderen houden!

Deze Oma had 2019 uitgekozen om te stoppen met haren verven.
Dus...de natuur moest zijn gang gaan en zo gebeurde het dat mijn kleinzoon achter in de auto met schrik in zijn stem riep: “Oma, je bent van achteren grijs.”
Ik legde voorzichtig uit wat mijn plan was voor de rest van het jaar met die haren van mij.
Geen antwoord.
Terug thuis, met een koekje, mandarijntje en drinken in de aanslag, herhaalde ik nog eens die boodschap van mijn komend grijs koppie.
Hij keek me aan met iets of wat ongelovige ogen en riep vertwijfeld:” Nou, dan denk ik dat ik niet meer langs kom hoor !”
Waarop kleindochter riep: “Het gaat om de binnenkant en niet de buitenkant!”
Die uitspraken horen voor altijd bij 2019.
De grijze haren ook.
En die twee vaste ankers van liefde...ze zijn er allang aan gewend, een Oma met grijs haar.

Dag 2019.
Over twee weken hoor jij tot het verleden.
Het nieuwe jaar ligt te wachten.
12 Maanden, 52 Weken en 366 dagen.
Schrikkeljaar, een dag erbij.
Maak er iets van!
Ik ga zeker die uitdaging aan.
Mèt een kop vol grijze haren…